Wydanie 3/2015

w numerze m.i.

  • Bezpośrednie pokrycie miazgi
  • Identyfikacja i odnajdywanie dodatkowych kanałów korzeniowych
  • Zmodyfikowane zamknięcie wierzchołka korzenia zęba w odcinku przednim szczęki
  • Złamania instrumentów -przyczyny, zapobieganie i opcje leczenia
  • Powodzenie i niepowodzenie transplantacji zębów: Opis trzech przypadków
  • Endodoncja to praca w zespole Część 2: Asysta endodontyczna w pracy na cztery i sześć rąk

Strona 134-142

Till Dammaschke, Prof. med. dent.*

Bezpośrednie pokrycie miazgi

Przy prawidłowym wskazaniu zabieg bezpośredniego pokrycia miazgi niesie ze sobą duże prawdopodobieństwo sukcesu. Warunkiem jest uniemożliwienia przedostania się mikroorganizmów do miazgi, na przykład poprzez założenie koferdamu, wystarczającą dezynfekcję ubytku i zatamowanie krwawienia oraz wybór szczelnego id działającego przeciwbakteryjnie materiału do pokrycia. (Endodoncja.pl  2015;3:134-142)

Strona 144-151

Michael Drefs, Dr. med. dent.*

Identyfikacja i odnajdywanie dodatkowych kanałów korzeniowych

Leczenie endodontyczne należy do najtrudniejszych zadań lekarza dentysty. W przypadku odkładania się zębiny wtórnej oraz trzeciorzędowej powstają zwapnienia w obrębie systemu kanałów korzeniowych, co powoduje trudności w odnalezieniu oraz udrożnieniu całej długości kanałów i sprawia, że zadanie to staje się jeszcze bardziej skomplikowane. Istnieją liczne preparaty oraz techniki postępowania, które umożliwiają odnalezienie i całkowite opracowanie wszystkich elementów systemu korzeniowego. Największe znaczenie ma jednak dobre uwidocznienie okolicy ujść kanałów. (Endodoncja.pl 2015; 3:144-151)

Strona 154-160

Michael Wefelmeier, Dr. med. dent.*, Till Dammaschke, Prof. Dr. med. dent.*, Thorben Ütrecht, Dr. med. dent.*

Zmodyfikowane zamknięcie wierzchołka korzenia zęba w odcinku przednim szczęki.  Alternatywna metoda wykonania ograniczenia wierzchołkowego

Delikatne ściany kanałów korzeniowych oraz szerokie otwory wierzchołkowe znacznie utrudniają leczenie endodontyczne zębów martwych z niezakończonym wzrostem korzenia. W takich przypadkach z reguły nie ma możliwości przeprowadzenia tradycyjnego leczenia endodontycznego. Zazwyczaj w takich sytuacjach wykonywano apeksyfikację z zastosowaniem preparatów na bazie wodorotlenku wapnia. Dzięki dobrym właściwościom bioaktywnym cementów na bazie krzemianu wapnia i zmodyfikowanych cementów portlandzkich istnieje możliwość przeprowadzenia skutecznego leczenia endodontycznego złożonych przypadków w znacznie krótszym czasie i tym samym istotnego zredukowania ryzyka złamania. W przeszłości proponowano szereg metod mających na celu uniknięcie przepchnięcia materiału do tkanek okołowierzchołkowych. W artykule przedstawiono alternatywną metodę pozwalającą zredukować ryzyko przepełnienia podczas wykonywania zamknięcia wierzchołkowego z zastosowaniem cementu bioaktywnego. (Endodoncja.pl 2015; 3:154-160)

Strona 163-169

Heike Steffen, OÄ, DR. med. dent.*, Michael Drefs, Dr. med. dent.*

Złamania instrumentów – przyczyny, zapobieganie i opcje leczenia

Złamanie instrumentu stanowi potencjalne powikłanie w leczeniu endodontycznym, które może prowadzić do niepowodzenia całej terapii. W artykule przedstawiono przyczyny złamań oraz wskazówki pozwalające lekarzowi na ich uniknięcie. W przypadku złamania instrumentu należy się zastanowić nad dalszym postępowaniem i zdecydować czy złamany fragment trzeba usunąć z kanału, obejść czy pozostawić. Celem tej publikacji jest pomoc przy podejmowaniu tego typu decyzji. (Endodoncja.pl 2015; 3:163-169)

Strona 172-181

Steffi Baxter, DDS*, Julia Saptschak**, Michael Hὒlsmann, DDS*

Powodzenie i niepowodzenie transplantacji zębów: Opis trzech przypadków

U młodych pacjentów autologiczne transplantacje zębów stanowią dobrą opcję terapeutyczną w przypadkach braku zębów lub ich utraty w wyniku urazu. Zębami nadającymi się do transplantacji są przedtrzonowce, które mogą zostać przeszczepione w okolicę przednią lub przedtrzonowcową oraz trzecie trzonowce odtwarzające pierwsze trzonowce. W przypadku zębów niedojrzałych średnica otworu wierzchołkowego musi wynosić co najmniej 2 mm, aby umożliwić rewaskularyzację miazgi. W przypadku transplantacji zęba z zakończonym rozwojem konieczne będzie przeprowadzenie leczenia endodontycznego. Na podstawie opisu trzech przypadków przedstawiono konieczność wykorzystania leczenia interdyscyplinarnego zakładającego udział chirurga stomatologicznego, endodonty, stomatologa odtwórczego i ortodonty. Niewłaściwe zaplanowanie leczenia oraz powikłania w czasie zabiegu istotnie pogorszą rokowanie dla transplantowanego zęba. Głównymi powikłaniami po transplantacji mogą być: ankyloza, resorpcja, martwica miazgi lub całkowita utrata zęba. Dokładne zaplanowanie leczenia, ostrożna technika chirurgiczna oraz regularne badania kontrolne są niezbędne dla dobrego rokowania tego typu zabiegów. (Endodoncja.pl 2015; 3-172-181)

Strona 182-192

Jorg Schroder, Dr. med. Dent.*

Endodoncja to praca w zespole

Część 2: Asysta endodontyczna w pracy na cztery i sześć rąk

Ze względu na to, że w  pracy z zastosowaniem mikroskopu stomatologicznego lekarz nie ma bezpośredniego wglądu w pole zabiegowe, coraz większe znaczenie zyskuje współpraca pomiędzy nim a asystą. W drugiej części serii artykułów zostanie przedstawiona metoda pracy na cztery i sześć rąk oraz ustawienie pacjenta, lekarza, asysty i unitu stomatologicznego, zapewniające odpowiednią ergonomię pracy całego zespołu. (Endodoncja.pl 2015; 3:182-192)