Wydanie 1/2020

w numerze m.i.

  • Klasyfikacja perforacji błony zatoki występujących podczas zabiegu podnoszenia dna zatoki szczękowej z dostępu przezwyrostkowego i związane z tym leczenie
  • Strategia unikania wielokrotnego przykręcania i odkręcania łączników implantów
  • Profil wyłaniania uzupełnienia protetycznego wspartego na pojedynczym implancie u pacjentów ze zdrowym przyzębiem: protokół kliniczny i strategia podejmowania decyzji
  • Wpływ cech szyjki implantu oraz średnicy łącznika na tkanki twarde i miękkie wokół pojedynczego implantu wprowadzonego w zagojony wyrostek zębodołowy: kliniczne kryteria wyboru
  • Zarządzenie konturami uzupełnień protetycznych na implantach w celu uzyskania optymalnego profilu wyłaniania: protokół dla natychmiastowych i odroczonych uzupełnień tymczasowych
  • Przebieg postępowania endodontycznego, protetycznego i chirurgicznego po urazie zębów przednich: opisy przypadków z i bez zachowania zębów
  • Leczenie pacjenta z różnymi urazami z przemieszczeniem: opis przypadku

Strona 3

3 Klasyfikacja perforacji błony zatoki występujących podczas zabiegu podnoszenia dna zatoki szczękowej z dostępu przezwyrostkowego i związane z tym leczenie

L. Tavelli, A.E. Borgonovo, M.H.A. Saleh, A. Ravidà, H.-L. Chan, H.-L. Wang

Przewidywalność zabiegu podniesienia dna zatoki szczękowej z dostępu przezwyrostkowego  i przy resorpcji odcinka bocznego wyrostka zębodołowego szczęki została szeroko wykazana. Aby zminimalizować powikłania i zwiększyć powodzenie zabiegu dokonano przeglądu piśmiennictwa w celu oceny metod używanych do tSFE. Opracowano drzewo decyzyjne oparte na czasie wystąpienia perforacji, aby poprawić postępowanie podczas zabiegu. Przy każdym zabiegu chirurgicznym zachęca się lekarza do określenia wielkości perforacji, czasu, w którym wystąpiła perforacja oraz towarzyszących objawów, aby określić najlepszą metodę leczenia. Artykuł opisuje wszystkie możliwe rodzaje perforacji błony śluzowej w oparciu o czas wystąpienia perforacji podczas zabiegu chirurgicznego, pozwalając lekarzowi na rozpoznanie i skuteczne usunięcie tego powikłania z jednoczesnym pomyślnym zakończeniem zabiegu. Zaproponowano klasyfikację perforacji błony śluzowej zatoki występujących podczas tSFE, jednocześnie tworząc protokół efektywnego postępowania przy tego typu powikłaniu.

Strona 15

15 Strategia unikania wielokrotnego przykręcania i odkręcania łączników implantów

L. Canullo, M. Tallarico, S. Gracis, X. Vela, X. Rodriguez, U. Covani

W artykule opisano szczegółowo protokół odbudowy protetycznej oraz przedstawiono strategie i uzasadnienia dotyczące umieszczenia ostatecznego łącznika w dniu implantacji lub w dniu drugiego etapu zabiegu chirurgicznego z użyciem cementowanego oraz przykręcanego uzupełnienia protetycznego. Taki protokół wydaje się być skuteczną strategią ochrony tkanek miękkich i twardych otaczających implant. Jednakże, pozytywne rezultaty w tkankach twardych i miękkich otaczających implant należy uważnie obserwować, ponieważ ich znaczenie kliniczne jest wciąż niepewne.

Strona 27

27 Profil wyłaniania uzupełnienia protetycznego wspartego na pojedynczym implancie u pacjentów ze zdrowym przyzębiem: protokół kliniczny i strategia podejmowania decyzji

S.J. Chu, J.Y.K. Kan, E.A. Lee, G.-H. Lin, L. Jahangiri, M. Nevins, H.-L. Wang

Celem artykułu jest przegląd aktualnie dostępnych dowodów związanych z projektem poddziąsłowego oraz naddziąsłowego konturu profilu wyłaniania uzupełnienia protetycznego wspartego na implancie, a także stworzenie diagramu sekwencji działań i podejmowania decyzji w praktyce klinicznej. Teoretycznie, kontur poddziąsłowy kompleksu korona–łącznik powinien przypominać morfologię korzenia oraz przydziąsłowej trzeciej części korony anatomicznej tak bardzo i tak często jak jest to możliwe. Zależy to jednak od trójwymiarowego położenia implantu w stosunku do kompleksu tkanek twardych i miękkich, a także od lokalizacji uzupełnienia docelowego. Często wymagany jest wypukły kontur krytyczny, aby zapewnić właściwe podparcie brzegu dziąsła. I odwrotnie, jeżeli implant wprowadzony jest zbyt daleko w stosunku do płaszczyzny czołowej, zalecany jest kontur płaski lub wklęsły. W sytuacjach, w których nie ma konieczności podparcia tkanek miękkich, obszar subkrytyczny może być słabiej zaznaczony, aby poprawić grubość, wysokość i stabilność kołnierza tkanek miękkich.

Strona 39

39 Wpływ cech szyjki implantu oraz średnicy łącznika na tkanki twarde i miękkie wokół pojedynczego implantu wprowadzonego w zagojony wyrostek zębodołowy: kliniczne kryteria wyboru

S. Gracis, A. Llobell, N. Bichacho, L. Jahangiri, J.L. Ferencz

Na wybór systemu implantologicznego stosowanego przez lekarza ma wpływ wiele czynników. W idealnej sytuacji decyzja powinna być podejmowana na podstawie dowodów naukowych, jednak często te decyzje zapadają na skutek czynników ekonomicznych lub pod wpływem doświadczeń innego zaufanego lekarza. Celem artykułu jest opisanie wpływu cech szyjki implantu (kształtu i powierzchni) oraz połączenia łącznika (średnica, która odpowiada średnicy platformy implantu lub jest mniejsza) na tkanki twarde i miękkie wokół pojedynczego implantu wprowadzonego w zagojony wyrostek zębodołowy o odpowiedniej grubości tkanek miękkich i twardych. W celu zmniejszenia liczby zmiennych, brano pod uwagę jedynie dwuczęściowe implanty całkowicie umieszczone na poziomie kości lub poniżej. Celem jest opracowanie dodatkowych wytycznych dla lekarzy odnośnie podejmowania decyzji i doboru implantów.

Strona 51

51 Zarządzenie konturami uzupełnień protetycznych na implantach w celu uzyskania optymalnego profilu wyłaniania: protokół dla natychmiastowych i odroczonych uzupełnień tymczasowych

O. González-Martín, E. Lee, A. Weisgold, M. Veltri, C. Perio, H. Su

Odpowiednie ukształtowanie uzupełnień wspartych na implantach stało się bardzo ważnym zadaniem podczas próby uzyskania optymalnych efektów estetycznych. Obszar transgingiwalny musi być opracowany w taki sposób, aby zachować lub ukształtować ostateczny wygląd tkanek miękkich otaczających implant. Można wyróżnić dwie strefy w obrębie łącznik–korona: kontur krytyczny oraz kontur subkrytyczny. Ich kształt oraz jego późniejsze zmiany mogą mieć wpływ na ukształtowanie tkanek miękkich wokół implantu, w tym poziomu dziąsła brzeżnego i zenitu, profilu wyrostka zębodołowego na powierzchni przedsionkowej oraz kolor dziąsła. Zdefiniowanie obu tych obszarów pomaga wyjaśnić, w jaki sposób postępować z konturami tkanek miękkich oraz może dodatkowo poprawić konieczną komunikację z laboratorium. Ponieważ istnieje wiele protokołów dotyczących wprowadzania implantów, warto określić podobieństwa w konturowaniu i makroprojektowaniu odpowiednich dla nich uzupełnień tymczasowych. Dlatego celem artykułu jest rozróżnienie ogólnej charakterystyki konturów krytycznych i subkrytycznych uzupełnień tymczasowych w celu uzyskania protokołu przydatnego w codziennej praktyce klinicznej.

Strona 63

63 Przebieg postępowania endodontycznego, protetycznego i chirurgicznego po urazie zębów przednich: opisy przypadków z i bez zachowania zębów

T. Englbrecht, C. Mehl, J. Basel, S. Harder

Z uwagi na eksponowaną pozycję w obszarze twarzoczaszki zęby przednie dość często ulegają urazom. Bardzo trudno jest ocenić, czy taki ząb można zachować, czy jednak konieczne jest jego usunięcie. W przypadku ekstrakcji zęba w obszarze o znaczeniu estetycznym należy uzupełnić powstały brak. W artykule przedstawiono koncepcje zaopatrzenia endodontycznego, protetycznego i chirurgicznego, niezależnie od różnych sytuacji wyjściowych. Na podstawie konkretnych przypadków opisano ryzyka i możliwości poszczególnych opcji leczenia.

Strona 73

73 Leczenie pacjenta z różnymi urazami z przemieszczeniem: opis przypadku

F. Saccardin, T. Connert, A. Filippi

Do najczęstszych urazów zębów stałych należą złamania korony, a zaraz za nimi plasują się lekkie urazy z przemieszczeniem. Zęby silnie przemieszczone lub wybite umieszcza się ponownie na swoim miejscu (replantacja) i szynuje. Jeżeli proces wzrostu korzenia jest zakończony, w przypadku przemieszczenia powyżej 1 mm przeprowadza się w krótkim czasie leczenie kanałowe. Prognoza po ciężkich urazach z przemieszczeniem zależy w dużej mierze także od postępowania na miejscu wypadku. W artykule przedstawiono na podstawie złożonego przypadku postępowanie diagnostyczne i terapeutyczne oraz działania przy późnych powikłaniach po urazach z przemieszczeniem w uzębieniu stałym.